Όταν ήμουν μικρός ο πατέρας μου είχε ένα ποδήλατο με μεγάλες κόκκινες ρόδες, απλό γκρί σκελετό με οριζόντιο άξονα στην μέση, μία σχάρα και μία σκληρή δερμάτινη σέλα. Ηταν το ποδήλατο των μεγάλων.

Εγώ δεν μπορούσα να το καβαλήσω ώς τα 14 καθώς ήμουν κοντούλης. Στα 15 κατάφερα να το…

Τα καλοκαίρια, όταν είμασταν μικροί, κάθε μεσημέρι παίζαμε εκεί.

Μία παραλιακή συνοικία έξω απο τον Βόλο πρίν το Πήλιο. Ένα ξέφωτο με πεύκα γεμάτα κουκουνάρες και απο κάτω ένα παχύ στρώμα πευκοβελόνες. Όλο το οικόπεδο 6 πεύκα. Δίπλα τους 3 λεύκες. Μπροστά τους η θάλασσα. Την θάλασσα την χώριζαν 2–3…

είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος αλλά τον τελευταίο καιρό είχαν αρχίσει τα προβλήματα μαζί της.

είχε αρχίσει να εξαφανίζεται, να μην μπορεί, να μην θέλει. έτσι ξαφνικά όπως στην αρχή ήθελε και μπορούσε τα πάντα, όπως έκανε τα πάντα για να είμαστε μαζί έστω και για 5 λεπτα στα πεταχτά…

Πώς περιγράφεις την απώλεια; ποιο μέτρο, ποια διάρκεια, ποια ένταση, ποιος θνητός την περιγράφει; πώς να συμφιλιωθείς με τον θάνατο; πώς να κάνεις κουβέντα μαζί του;

Κάθε μέρα προσπαθώ να κουβεντιάζω μαζί του. Με προειδοποιεί αυτός, με μικρές ρυτίδες, με λευκές τρίχες και με διάφορα άλλα, οτι ο άνθρωπος ζει…

και τι δεν θα ‘δινα να ‘μουν εκεί

που τόσο σ’ αγαπάω

που σκίζει η θάλασσα την γή

εκεί που δεν πονάω

και τι δεν θα ‘δινα να ‘μουν εκεί

που ο αέρας με χαϊδεύει

τον βράχο σπάζει η σιωπή

η ψυχή μου ταξιδεύει

και τι δεν θα ‘δινα να ‘σουν εδώ

λαχάνιασε η καρδιά μου

μα να σε φτάσω δεν μπορώ

τελειώσαν τα όνειρά μου

και τι δεν θα ‘δινα να ‘μαστε δυό

παλεύει η ψυχή μου

περνάει ο χρόνος, λαχταρώ

τελειώνει η ζωή μου

περνάει αγάπη μου η ζωή

δεν στέκεται ο αέρας

και τι δεν θα ‘δινα να μουν εκεί

σαν έρωτας μίας μέρας

Αποστόλης Αϊβαλής — 2009

Original post: https://www.facebook.com/notes/10223352839479821/

Μπήκα και έμεινα αποσβολωμένος να κοιτώ τον μακρόστενο γκρι κτήριο γεμάτο σίδερα δεξιά, αριστερά, ακόμη και στο ταβάνι. Ξαφνικά εμφανίστηκαν 2 τύποι θηρία, τριπλάσιοι από μένα και στάθηκαν μπροστά μου.

- «είναι ψάρι;» ρώτησαν τον φύλακα..

Αυτός τους έγνεψε καταφατικά. Με άρπαξαν από τα χέρια και με κάθησαν μέσα σε…

Στάθηκε απέναντι μου στο σαλόνι, μου χαμογέλασε και ένιωσα τόσο γαλήνιος που την έχω. Ήμουν όμως ως συνήθως χαμένος στις σκέψεις μου για να ασχοληθώ μαζί της.

……

Η Πέτρα από την Γερμανία

Η πρώτη που θυμάμαι ήταν εκείνο το κορίτσι του Playboy. Όμορφη, μαγική, γυαλιστερή, τέλεια χωρίς πρόσθετα πάνω…

Ακολούθησα τα σημάδια του μικρού μου εαυτού στην άμμο και τον βρήκα να κάθεται στην άκρη της θάλασσας.

«Τι κάνεις εκεί;»

Γύρισε και με κοίταξε με μεγάλη απορία.

«.. παίζω με τα βότσαλα! Δεν βλέπεις;»

«Δηλαδή τι τα κάνεις;»

«Διαλέγω τα βοτσαλάκια που βγάζει έξω το κύμα και τα βάζω…

Τέλος του 09, λίγο πριν σκάσει η οικονομική κρίση, αποφάσισα να φύγω από την χώρα. Από τότε πάω και έρχομαι με ενδιάμεσα διαλλείματα. Κάθε φορά ένα βήμα. Εδώ περιγράφω την εμπειρία μου.

ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΜΟΥ (προσωπικά)

- Όμορφο περιβάλλον/καιρός/φύση, σεβασμός στον άνθρωπο/πολίτη/ζώα/ηλικιωμένοι/ΑΜΕΑ

- Θετική νοοτροπία και σκέψη, αλληλεγγύη και βοήθεια…

πήγα όσο πιο νότια μπορούσα. εκεί που καίει ο ήλιος την μέρα και φυσάει δροσερά την νύχτα

εκεί που βλέπεις μόνο μπλέ ορίζοντα και μόνο πράσινο και άσπρα σπιτάκια πίσω σου

εκεί όπου ακούς τζιτζίκια και αέρα και όχι αυτοκίνητα και δυνατή μουσική

εκει όπου μένεις μέσα σε πέτρινες παλιές…

Apostolis Aivalis

Innovation, Strategy, Marketing & Digital Marketing Leader

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store